Vast protests, deplorable conditions of women nurses in Iran

The situation of nurses' employment and occupation in Iran merits attention.

According to the latest figures compiled on the number of protests taking place in Iran, an average of 20 protests take place in Iran every day. One of the sectors constantly staging protests are the nurses. Despite their heavy-duty involving a lot of work, pressure and harms, the majority of nurses in Iran do not have official employment. They work on temporary contracts. They are offered a small salary and even that small salary is not regularly paid.

The latest protest by nurses was in Boushehr on August 24, 2017, where they protested non-payment of eight months of their past due salaries. Women nurses in Semnan also staged protests on July 16 and 17, 2017, outside the Governor's Office in this city to demand 11 months of past due salaries. The nurses and staff of one of the hospitals in Yasouj also staged a protest on May 30, 2017, demanding six months of non-paid salary. Similar protests have been staged all across the country throughout the year.

The Vice-President of the Nursing Organization had to acknowledge that while nurses are forced to work overtime, their overtime fees had not been paid for between six to ten months.

Nurses are not paid while regime officials have admitted that in the past 1.5 years, at least 16 educated nurses between 25 and 45 years of age have died at their workplace due to pressure caused by working different shifts, leading to heart stroke and other fatal problems.

Five months earlier, the same official announced that 10 nurses had died at work. This means that in only five months, six nurses have died at the workplace due to pressure at work. It should be noted that the figures officially announced by Iranian officials have to be considered to be the minimum.

One of the vice-presidents of the Nursing Organization, Dr. Jaleh Ezzati, admitted that there is a shortage of nurses in hospitals. She said, “In Iran, every 15 patients have one nurse, while by the international standards every nurse has to attend to one or maximum of four patients.”

Another official acknowledged shortage of 100,000 nurses in the country.

According to some reports, there are at least 11,000 unemployed nurses in Iran. The President of the Nursing Organization has admitted that some 40,000 unemployed nurses have registered at the organization’s website who are not willing to continue their work due to lack of job security. The official pointed out that there is an increasing absence of government support for nurses, and they have to endure tremendous pressure at work while receiving small salaries.

The Vice-President of the Nursing Organization has also indicated that there is a wide gap in the salaries of nurses and doctors. “The difference in the salaries of a nurse and a doctor in 99 per cent of countries, is three folds at most. In Iran, however, the difference is 100 folds. We have even had payrolls that are 500 times greater than those of nurses.”

At the same time, the number of graduates of nursing is not small, but there are many who do not get employment licenses after graduation. This is why many nurses decide to migrate despite rampant shortage of nurses in the country.

Nevertheless, we see that instead of compensating for the shortage of nurses in hospitals, official employment of educated nurses, eliminating the wide gap between doctors and nurses’ salaries, paying benefits for harmful jobs, and issuing license for the employment of educated nurses, the Ministry of Health has offered a plan according to which hospitals with sufficient facilities are allowed to train nurses. The plan of the Ministry of Health for training nurses in the hospitals was first announced two years ago. On May 13, 2017, the ministry renewed the directive on this plan.

Instead of making nurses’ employment official to resolve the critical shortage of nurses in hospitals, the Health Ministry seeks to take advantage of untrained graduates as cheap labor forces, activists of the nursing community say. They say that thousands of nurses are working on unofficial contracts despite years of experience in this field and the Health Ministry plan will jeopardize their job security.

In addition, some experts believe that the plan will take back the nursing profession 50 years.

Iran’s nursing community staged nationwide protests on August 6, 2017, against the Health Ministry’s plan. The protesters in Tehran, Shiraz, Isfahan, Ahwaz, Bojnourd, and Hormuzgan called for termination of the plan which pursues to train nurses in hospitals against all academic standards. They said they will continue their protests until they reach their demands.

On the sideline of nurses’ conditions, the employment of nurses’ aides must also be noted. Presently, some 10,000 trained nurse’s aides have not been recruited and their employment remains undecided. They have high school diplomas and have paid 4 million toumans to do the year-long training course.

While the United Nations and the Commission on the Status of Women (CSW) has concentrated their 2017 agenda on elimination of discrimination against women’s economic, equal pay for equal work, closing the gap in participation in the job market, decent work for every woman, etc., the deplorable conditions of women nurses in Iran is cause for great concern and merits attention and solidarity on the part of the international community
.

اليوم السابع.. المعارضة الإيرانية: حكومة روحانى الجديدة حفنة من الجلادين ومصدرى الإرهاب

كتبت إسراء أحمد فؤاد

علقت منظمة 'مجاهدى خلق' المعارضة الإيرانية بالخارج على التشكيلة الوزارية الجديدة للرئيس الإيرانى المنتخب لولاية ثانية حسن روحانى، قائلة إن 'تشكيلة الحكومة الجديدة حفنة من عناصر الحرس الثورى ومختطفى الرهائن، ومحترفى التعذيب والجلادين ممن لعبوا أكبر الأدوار في الحرب وأعمال القمع والمجازر وتصدير الإرهاب والتطرف وقتل شعوب المنطقة'.
وأضافت المعارضة الإيرانية بالخارج، فى بيان صادر عنها، اليوم الخميس، أن روحانى لا يريد ولا يستطيع إحداث تغيير جاد فى أسس ومبانى هذا النظام المتخلّف العائد لعصور الظلام وتصرّفاته، وقالت إن أحد الأعضاء الجدد فى تشكيلة روحانى الجديدة هو محمد جواد آذرى جهرمى، وزير الاتصالات وتقنية المعلومات، جلاد عمل منذ أن كان عمره 21 عاما فى وزارة المخابرات، وشارك فى الاستجواب والتحقيق والتعذيب والرقابة، وتم تعيينه فى الانتفاضة عام 2009 ليعمل مساعدا لوزير المخابرات فى الشؤون التقنية والمدير العام للتنصت فى الوزارة لغرض السيطرة وقطع الاتصالات للثوار، كما لعب دورا خاصا بتوسيع قسم التنصت فى اعتقال المتظاهرين وقمع الانتفاضة، على حد قولها.
وبحسب المعارضة الإيرانية، فإن روحانى يحاول عبر قراره بتعيين 'آذرى جهرمى'، الحيلولة دون توسع نفوذ المقاومة الإيرانية داخل المجتمع، إضافة إلى وزير الدفاع الجديد الذى قالت المعارضة إنه مجرم باسم 'أمير حاتمى' الذى عمل فى 'الباسيج' نشطا منذ بداية حكم الملالى، وكان عمره 12 أو 13 سنة وقتها، وشارك فى أعمال القمع والقتل، حسب ما كتبته وسائل الإعلام الحكومية، فهو من ميليشيات 'الباسيج' والحرس الثورى الذين أدخلهم النظام فى الجيش، ليستطيع فرض السيطرة الكاملة عليه، ولهذا السبب حصل بسرعة على درجات الرقى فى الجيش، ولعب دورا نشطا فى أعمال القمع واعتقال وإعدام منتسبى الجيش الثوريين الوطنيين.
وأضافت 'مجاهدى خلق' فى بيانها، أن 'حاتمى' لعب دورا نشطا فى مواجهة المجموعة وكان له 'حضور نشط وفاعل فى محاربة المجموعات المعادية للثورة ومجاهدى خلق والفرق المتسللة فى المناطق العملياتية شمال غرب وغرب البلاد'، ولهذا السبب قدم خامنئى له شهادة تقدير، وفى 1998 وبينما كان عمره 32 سنة، ارتقى درجتين بأمر من خامنئى، لينال رتبة العميد، وتم تعيينه مساعدا فى شؤون الاستخبارات فى القيادة العامة لجيش النظام.
كما كشفت المعارضة، عن أن حبيب الله بيطرف، وزير الطاقة الجديد فى تشكيلة روحانى الحكومية، كان عضوا فى اللجنة المركزية السداسية لطلاب سالكى نهج الإمام، ومن مسؤولى احتلال السفارة الأمريكية فى العام 1979 واحتجاز دبلوماسييها، وأنه كان من المنظمين الأوائل لجهاد البناء وعضو قوات الحرس الذى لعب دورا فعالا فى الحرب الخيانية وقتل الشباب والأطفال الإيرانيين.
وقالت المنظمة أيضا فى بيانها، إن محمد شريعة مدارى، وزيرالصناعة والمعادن والتجارة، عمل منذ بداية حكم الاستبداد الدينى فى أعلى مستويات المسؤولية عن ممارسة القمع والنهب، ولعب دورا نشطا فى تشكيل وتنظيم مؤسسة 'لجان الثورة'، وكان من مؤسسى وزارة المخابرات وتم تعيينه مساعدا لهذه الوزارة فى العام 1984، كما يحمل فى سجله العمل فى قسم الإشراف والمحاسبة فى مكتب خامنئى

Protests Over European and Western Officials Attending Rouhani Inauguration

As the cries throughout the international community continue to lean toward regime change in Iran, the latest Iranian election has resulted in a second term for Rouhani, who has the interests of the regime in the forefront.

High Representative and Vice-President Federica Mogherini is scheduled to travel to Tehran for the inauguration in her capacity as the Chair of the Joint Commission of the JCPOA. In addition to attending his inauguration for his second term, she will also have bilateral meetings with various Iranian dignitaries to review the state of implementation of the nuclear deal and to discuss issues of bilateral and regional relevance, according to a statement released by the European Union.

Individuals are expressing concern about this visit, since her press statement did not include any mention of human rights, including the prison conditions and executions of political prisoners. Under the #No2Rouhani, hundreds have expressed concern that this visit is a show of support to the regime that doesn’t acknowledge the increase in repression to crush any aspirations or hopes of regime change.

The National Council of Resistance of Iran (NCRI) also voiced its calls for justice for those who were part of the 1988 massacre, while at the same time, voicing concern for current political prisoners.

“The Iranian Resistance is issuing a warning regarding the lives of 53 political prisoners in Gohardasht Prison of Karaj, west of Tehran, who have been attacked and transferred to a different location. These measures are taking place as the Iranian people mark the 29^thanniversary of the 1988 massacre of over 30,000 political prisoners,” said the NCRI tweet. They also noted that the regime has managed the country through “execution and imprisonment.”

Others argued that any visits to the regime during this time would serve as tactical approval, thus insuring more executions and inhuman treatment.

“The Iranian authorities are preparing to adopt a deeply disappointing piece of legislation, which will continue to fuel Iran’s execution machine and help maintain its position as one of the world’s top executioners,” said Iran Freedom in a tweet. “The choice between life or death should not come down to a crude mathematical calculation based on a quantity of drugs seized from an individual.”

The last section of the Iran Freedom tweet referenced the fact that executions for drug-related charges are common in Iran. In July alone, over a dozen or more were executed for drug-related offences. International organizations, such as the UN, and NGOs have all called for a moratorium on executions in Iran, but despite these calls and the international law, the regime continues its executions.

Others noted that after visits from European leaders, more executions occurred. They argued that European leaders need to take a stand against Iranian extremism and not curry favor in pursuit of a financial windfall. Europe must speak out to halt the killings.

Continued visits by Western leaders will continue to be a powder keg, particularly with the Iranian opposition, who is watching the regime continue its spree of executions with little in the way of consequences from the international community.

النساء في سجون إيران.. تاريخ من الإهانة والاغتصاب..!

Evin Prison: The Iranian regime’s notorious torture factory

The Iranian regime lives in constant fear of an uprising to overthrow it. Such is its paranoia where opposition groups are concerned it has spent the whole period of its existence, eliminating dissenters.

The approach to any form of opposition shows how insecure this regime has become. But as far as extreme brutality is concerned, it could not be more prevalent than that of the regime’s treatment of dissidents at Evin Prison, where guards use torture to humiliate their captives before executing them.

Through the despicable acts taking place here, the lack of humanity shown by the prison authorities toward all those who speak out against the regime, mirrors the insecurities of the entire state.

Located at the foot of the Alborz mountains in northern Tehran, Evin Prison was originally constructed in 1972, under the reign of Mohammad Reza Pahlavi. It was then operated by his infamous security and intelligence service (SAVAK).

Opponents of the Shah

Thousands of political prisoners were incarcerated there during that period, including many supporters of the Peoples Mojahedin Organisation of Iran (PMOI/MEK), fierce opponents of the Shah, and it was from this point on, its reputation of hell on earth had begun.

With Evin Prison being one of the most notorious prisons in the world, just the mention of its name conjures up emotions of fear and foreboding in the hearts of ordinary Iranian citizens, as it has become synonymous with political repression, mass hangings and torture.

This infamous place is where those entering find themselves at the mercy of brutal prison guards, who at this point in time, operate under the control of the Islamic Republic of Iran’s Secret Service (VAVAK).

Female prison guards walk along a corridor in Tehran's Evin prison June 13, 2006. (Reuters)

No legal representation

Teachers, writers, journalists, students, lawyers and academics, in fact anyone who speaks out against the regime, can find themselves thrown into Evin Prison. After trials without legal representation, the accused are found guilty of vague crimes on erroneous evidence, and are either condemned to serve long prison sentences.

Although the Iranian regime has continuously denied it, Evin Prison is known to be a virtual torture factory, where countless numbers of inmates have met their fate. Due to the number of intellectuals imprisoned within its walls, the prison has been nicknamed Evin University.

With Evin being a prison that is extremely overcrowded, hygiene is poor and in Iran’s sweltering hot summers, the heat can reach up to 45 degrees Celsius. There is no form of air conditioning, and the air within cells becomes rank with sweat and human waste. Water quality is bad and food comes in meagre portions and is barely edible. Medical facilities are virtually non-existent.

Breaking resolve

This whole process is designed to break the resolve of political prisoners, where the pressure for a confession is kept up until the captive breaks his silence. Then designed to add to this anguish, all contact with the outside world is cut off, family visits and telephone calls are forbidden, and even the guards are ordered to be silent.

Countless numbers have been driven insane by this treatment, many smashing their heads against the wall of their cell in anguish, while others have attempted suicide, but such is the security at Evin, no prisoner has been known to have escaped.

Inside Evin’s fetid dungeons, there are vents on the wall opposite the window, where a sturdy metal door stands, and at the bottom of the door is fitted a flap, for the prison guard to slide food through to the prisoner, while at the top of the door there is a flap used for communication.

One group of prisoners that has suffered the most at Evin Prison is the PMOI/MEK, thousands of its members have been held there over the years since the revolution.

Iranian women prisoners sit inside their cell in Tehran's Evin prison June 13, 2006. (Reuters)

The 1988 massacre

With countless numbers having been incarcerated at the time of the now infamous 1988 massacre, thousands of their number can be added to the 30,000 dissidents that were murdered across Iran. This was done under the orders of the then Supreme Leader Ruhollah Khomeini to execute all those who opposed his regime.

After the execution, corpses would be transported in the dead of night to one of the numerous mass graves, which came in the form of deeply dug channels, secretly excavated in various isolated locations across the country, areas dubbed by their executioners as Lanat-Abad (The Place of the Damned).

But to this very day, nothing has changed at Evin. Untold abuses still take place, while the words of human rights activists fall on deaf ears. Rather than denouncing the regime with the harsh condemnation it rightly deserves, the world has virtually ignored the abuses carried out in its prisons and on its streets, offering the leadership more in the way of lucrative transactions like the Iran Deal, rather than that of hard-hitting sanctions that cut deep.

The Truth About Iran's Evin Prison

Two months have passed since the May presidential “elections” in Iran that saw the incumbent Hassan Rouhani reach a second term. The pro-Iran appeasement camp in the West went the distance to raise hopes over the hoax of Rouhani rendering major reforms.

These voices somehow described Rouhani as a “reformist” and completely neglected the over 3,000 executions during his first term as president. Reports from across the country are turning out to be very disturbing, signaling more troubling times to come in reference to human rights violations.

As fellow Forbes contributor Ellen R. Wald reported, “On July 16, news came out that an American graduate student at Princeton University named Xiyue Wang had been sentenced to 10 years in an Iranian prison for ‘espionage.’”

This is Iran again resorting to old tactics of taking Westerners as hostage, mainly dual citizens, to be used as bargaining chips in advancing objectives and politics in negotiations with interlocutors.

Another practice the regime in Tehran will continue is sending scores to the gallows. The Iranian opposition National Council of Resistance of Iran issued a report recently indicating 57 individuals have been executed across Iran in the beginning of July alone.

Reports from inside Iran also indicate nearly 120 inmates held in a prison west of Tehran are on the verge of execution. These hangings are planned for the next few weeks, their families say citing authorities, and the sentences of at least 13 individuals are to be implemented soon.

These alarming reports have all arrived only after a recent tour launched by the mullahs for dozens of foreign ambassadors to visit the notorious Evin Prison located in the hilltops of northern Tehran.

But of course, no human rights organization or international prison expert were invited, only selected areas of the prison were shown, and merely hand-picked images were provided to the media to depict a highly peaceful environment and go against any claims of rights violations.

Massacre of Over 30,000 Innocent Political Prisoners in 1988 Haunts Iran Regime

Massacre of Over 30,000 Innocent Political Prisoners in 1988 Haunts Iran Regime

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان
آخوند جنایتکار علی فلاحیان
«… من از آغاز انقلاب تا به امروز سرباز گوش به فرمان نظام مقدس اسلامی و مقام ولایت بوده و هستم، هیچگاه بدون کسب اجازه و یا بدون دستورات مقامات عالی نظام کاری انجام نداده‌ام. حکم اعدام داریوش فروهر و پروانه اسکندری را به روال معمول همیشگی علی فلاحیان به من داد.»

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – آخوند فلاحیان در کنار سعید امامی(سعید امامی، معاون امنیتی وزارت اطلاعات در دوره تصدی آخوند علی فلاحیان بر وزارت اطلاعات و از عاملان قتل‌های زنجیره‌یی- جرس، ۱۲اردیبهشت ۱۳۹۱)

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – آخوند فلاحیان از سعید امامی می‌گوید«سعید امامی مدیر موفق و خوبی بود…» (خبرگزاری تدبیر- جمعه، ۱۹مهر ۱۳۹۲)
علی فلاحیان، نامی که بیش از هر چیز با عبارت «قتل‌های زنجیره‌یی» مترادف است، این روزها اعترافات بی‌سابقه‌اش به قتل‌های فجیع و اعدام‌های گسترده به‌ویژه قتل‌عام مجاهدین در دهه ۶۰همراه با فیلم آن در میان عموم مردم و در فضای مجازی غوغا کرده است.

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – آخوند فلاحیان در لیست انترپولکسی که در ۱۶آبان ۱۳۸۶در صدر لیستی قرار گرفت که انترپل (پلیس بین‌المللی) به‌دلیل انفجار تروریستی بوئنس آیرس حکم وضعیت قرمز برایش صادر کرد. حکمی که هم‌چنان برقرار است.
علی فلاحیان محصول مدرسه حقانی
فلاحیان خود را چنین معرفی می‌کند:
«… سال 42-43به قم آمدم و وارد مدرسه منتظریه شدم که معروف به مدرسه حقانی هست. بهشتی و قدوسی این مدرسه را تأسیس کرده بودند… قرار بود در این مدرسه نیروهایی ساخته شوند که بعد از پیروزی انقلاب، از آنها در کادرهای نظام استفاده شود». (سایت حکومتی خزر ۲۷تیر ۹۶)
از همین ابتدا معلوم می‌شود که او چه آخوندی است. چون کسانی که در مدرسه حقانی زیر نظر بهشتی ملعون و قدوسی معدوم برای قتل‌عام و جنایت پرورش یافتند، آخوندهایی شدند مثل مصطفی پورمحمدی، عضو هیأت مرگ در قتل‌عام تابستان ۶7و وزیر فعلی دادگستری! در دولت آخوند حسن روحانی؛ آخوند نیری، رئیس هیأت مرگ در قتل‌عام تابستان ۶۷و قاضی‌القضات دیوان عالی؛ آخوند محسنی‌اژه‌ای، معاون اول دستگاه قضایی رژیم؛ آخوند حسینیان، جانشین پیشین نماینده دادگاه انقلاب در وزارت اطلاعات با نام مستعار «خسرو خوبان»، علی رازینی، رئیس فعلی شعبه ۴۱دیوان عالی کشور؛ و…
علی فلاحیان در آرزوی جلاد شدن
علی فلاحیان که از زمان شاه در آرزوی این بود که یک مقام امنیتی شود، در یک مصاحبه گفته بود:
«… علی فلاحیان در بخش از برنامه‌ی شناسنامه در پاسخ به این سؤال که… آیا به این موضوع فکر می‌کردید که بعدها در نظامی که در کشور حاکم خواهد شد جزو نیروهای امنیتی شوید، اظهار داشت: امید داشتم». (آفتاب‌نیوز- ۱۹مهر ۱۳۹۲)
نیروی امنیتی هم در نظام قرون‌وسطایی ولایت فقیه معلوم است که به چه معناست: آخوند × ولایت فقیه × مقام امنیتی = یک جلاد و یک آخوند قسی‌القلب شقاوت پیشه؛ و او در آرزوی داشتن چنین شخصیتی بود که الحق در نظام ضدبشری آخوندی به آن نائل آمد.
قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان - جنایات دهه ۶۰
آخوند علی فلاحیان درباره جنایات خود در سال‌های سیاه دهه 60چنین می‌گوید:
«خبرنگار: آیا همه مسئولیت ورود مجاهدین به فاز نظامی، گردن خودشان بود یا از این سو هم خطاهایی شده بود… مثلاً به تجمعات‌شان حمله شود، افرادشان تحت فشار قرار بگیرند… به هر حال آنها هم ادعا داشتند که نیروی انقلابی هستند… آیا این عوامل… تاثیری نداشت؟
آخوند علی فلاحیان: خود آنها اصلاً این تحلیل را داشتند. رجوی حدود شاید ۳۶مقاله نوشت که نباید جنگ مسلحانه کرد». (سایت حکومتی خزر- ۲۷تیر ۹۶)
به این ترتیب او اعتراف می‌کند این مجاهدین بودند که به استمرار فضای مسالمت اصرار می‌ورزیدند و این رژیم آخوندی بود که با زدن و زندان و شکنجه و کشتن آنها، چاره‌یی جز زبان قهر برای آنان باقی نگذاشت.
او یکبار درباره جنایات خود در مورد مجاهدین در مصاحبه‌یی گفته بود:
«… من را به مشهد فرستادند و یک سال حاکم شرع مشهد بودم. از آنجا به تهران آمدم و قائم‌مقام دادستان کل انقلاب شدم. همچنین در اطلاعات سپاه به‌عنوان یکی از مسئولان برخورد با [مجاهدین] فعالیت می‌کردم… بین دادستانی، کمیته انقلاب و سپاه پاسداران یک نوع هماهنگی به وجود بیاورم و به کادرهای مجاهدین ضربات مهمی وارد کنیم. … مهدوی کنی به من زنگ زد و پیشنهاد کرد مسئولیت کمیته‌های انقلاب را قبول کنم که به آنجا رفتم و طرح مالک و مستأجر را اجرا کردیم که در پی آن… (مجاهدین) دستگیر شدند…». (آفتاب‌نیوز- ۱۹مهر ۱۳۹۲)
«… خرداد ۶۰که مجاهدین خلق اطلاعیه سیاسی– نظامی‌شان را دادند برای جنگ مسلحانه… سازمان قدرتمندی در آنجا [کرمانشاه] درست کردند و آدم‌های خوبی به‌لحاظ نظامی بودند… من آن شب گفتم که همین امشب باید این‌ها دستگیر شوند. شورای تأمین استان تشکیل دادیم و دیدیم امکان ندارد. من آمدم در سپاه نشستم. در این زمان حاکم شرع بودم و خیلی قدرت داشتم. گفتند ۴۸ساعت وقت بدهید. گفتم اگر وقت بدهیم این‌ها جایشان را عوض می‌کنند. همین امشب باید حمله شود…». (سایت حکومتی خزر- ۲۷تیر ۹۶)
جنبش دادخواهی و موج اعترافات کارگزاران رژیم
قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – جنبش دادخواهیتا کنون در اثر موج عظیم جنبش دادخواهی خون قتل‌عام شدگان تابستان 67در داخل و خارج کشور، تعدادی از کارگزاران رژیم مجبور شدند دست به اعترافات حیرت انگیزی در این رابطه بزنند. اسراری که تاکنون پنهان بودند و برملا شدن آنها از سوی آمران و دست‌اندرکاران آن جنایت علیه بشریت، شقاوت هر چه بیشتر نظام آخوندی را از یکطرف و مظلومیت قربانیان آن جنایت را از طرف دیگر نشان می‌دهد. اکنون آخوند علی فلاحیان در این مصاحبه پرده‌های بیشتری در مورد قتل‌عام تابستان 67به کنار می‌زند و چهره کریه و حیوانی امام دجال را بیش از پیش به نمایش می‌گذارد.

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیانآخوند علی فلاحیان در مورد قتل‌عام تابستان 67 چنین می‌گوید:
«خبرنگار: آیا اعدام‌های سال ۶۷نظر کارشناسی وزارت اطلاعات خدمت حضرت امام (ره) بود.
آخوند علی فلاحیان: اصلاً امام فرموده… که حکم محاربین اعدام است. آن زمان هم بر سر این موضوع دعوا بود؛ آقای موسوی تبریزی که می‌گفت اصلاً محاکمه نمی‌خواهد و محاکمه در رابطه با کسانی که در حال جنگ با ما هستند، معنا ندارد. عده‌یی دیگر از آقایان معتقد بودند دستگیر ‌شدگان محاکمه شوند… ولی امام مرتباً تأکید داشت که مواظب باشید این‌ها از دستتان در نروند… امام همیشه می‌گفت از این طرف احتیاط کنید… چطور؟ مثلاً اگر شبهه‌ای شد در این‌که کسی قاتل است یا نه، بنا را بر نکشتن بگذاریم اما در مورد مجاهدین امام می‌گفت به عکس رفتار کنید، من این‌ها را می‌شناسم، از دستتان در نروند و حکمشان اعدام است. این حکم ولایی ایشان بود؛ چه قبل از جریان ۶۷چه بعد از آن…

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – شقاوت خمینی جلاد… بحثی است که برخی اشاره می‌کنند و می‌پرسند این‌ها که محاکمه و محکوم شده بودند چرا دوباره به اعدام محکوم شدند؟ اولاً در ذهن باشد که حکم این‌ها اعدام است، حتی اگر حاکم شرع هم حکم به اعدام نداده، خلاف کرده است… اگر یک محارب مسلح دستگیر شد، حکمش اعدام است، حتی اگر کسی را نکشته باشد… حکم منافق و محارب اعدام است. این فتوای امام است. در این بحثی نبود. وقتی در سال ۶۷عملیات مرصاد [فروغ جاویدان] انجام شد… بحث بود که چه آنها که اعدامی بودند و چه آنهایی که حکم اعدام نگرفتند، اعدام شوند. نظر امام این بود که چرا نگه‌شان داشتید، این‌ها که همین الآن که در زندان هستند، می‌گویند اگر ما را رها کنید، با شما می‌جنگیم، به صراحت همه‌شان می‌گفتند جنگ ما با شما تمام‌عیار است. امام فرمود آنهایی که این حرف را می‌زنند و سر موضعشان هستند، اعدام کنید. نگه‌داشتن این‌ها معنا ندارد.
خبرنگار: یعنی کلاً فرض بر اعدام بود…
علی فلاحیان: … یعنی باز مراجعه کنند و با طرف صحبت کنند ببینند باز سر موضعش هست یا نیست.
خبرنگار: ملاک سر موضع بودن چه بود؟
علی فلاحیان: سر موضع یعنی می‌گفت سازمان را قبول دارم، شما را قبول ندارم…
خبرنگار: آیا این‌که از برخی از این‌ها پرسیده بودند که علت زندانی شدنت چیست، بعد به‌خاطر این‌که گفته مثلاً مجاهدم و به صرف این‌که نگفته منافقم، گفتند سر موضع است، درست است؟
علی فلاحیان: … این سه نفر تک‌به‌تک با این‌ها صحبت می‌کردند… این‌ها پرونده را می‌خواندند، با طرف مصاحبه می‌کردند…
خبرنگار: ما در رابطه با چند نفر داریم صحبت می‌کنیم؟
من الآن دقیق تعداد اعدامی‌ها را نمی‌دانم… من نمی‌دانم ما از آنها چقدر کشتیم…

قتل‌عام و رازهای علی فلاحیان – اعضای هیأت مرگدر اینجا خبرنگار به تأثیر جنبش دادخواهی با شعار «نه جلاد نه شیاد» در نمایش انتخابات اخیر، که موجب شکست مهندسی ولی‌فقیه علی خامنه‌ای شد، اشاره می‌کند و با اذعان به حضور آخوند ابراهیم رئیسی در هیأت مرگ قتل‌عام تابستان 67 می‌پرسد:
خبرنگار: آقای رئیسی که خودشان در آن شورای سه‌ نفره عضویت داشتند. اعضای دیگر چه کسانی بودند؟ چون در ایام انتخابات اخیر نام ایشان مطرح شد.
اما آخوند علی فلاحیان که از ذکر سایر اسامی هیأت مرگ طفره می‌رود، در عوض کل پروسه اعدام زندانیان سیاسی و قتل‌عام تابستان 67را بر گردن امام دجال می‌اندازد و می‌گوید که حکم اعدام و قتل‌عام از قبل صادر شده بود:
علی فلاحیان: «بله، بنده خدا [رئیسی جلاد] هر چه می‌گفت من حکم ندادم، حکمش را قبلاً صادر کرده بودند، اصلاً کسی [از مردم] به حرفش گوش نمی‌داد و فکر هم می‌کردند که آنها [اعدامی‌ها] بی‌گناه‌اند… اگر ما آنها را نمی‌کشتیم که دیگر کشوری وجود نداشت. این حرف من نیست، حرف امام است».
خبرنگار سپس در لفافه به انتشار فایل صوتی آقای منتظری اشاره می‌کند و از آخوند فلاحیان می‌پرسد:

قتل‌عام تابستان ۶۷ – علی فلاحیان و فایل صوتی منتظریخبرنگار: اشکال آقای منتظری کجا بود؟
آخوند علی فلاحیان: «ایشان با امام هم اختلاف پیدا کردند… بعداً نظری پیدا شد که این اعدامها نهایتاً باعث می‌شود تاریخ علیه ما و اسلام قضاوت کند. بنابراین خوب است این کار را نکنیم که وقتی بعدها قلم به دست دشمن بیفتد، ما را این‌گونه لجن‌مال نکنند اما امام می‌فرمود نه وظیفه شرعی‌تان را انجام دهید و منتظر قضاوت تاریخ نباشید».
خبرنگار در اینجا وارد جزئیات می‌شود می‌پرسد:
خبرنگار: [آیا] همه کسانی که اعدام شدند با اسلحه دستگیر شده بودند؟
علی فلاحیان: نه همه‌شان شورش مسلحانه کرده بودند اما خیلی‌هایشان خانه تیمی بود. ما می‌رفتیم آنجا یکی، دو تا اسلحه بیشتر نبود یا خیلی‌هایشان را در خیابان دستگیر می‌کردیم و اسلحه نداشتند.
خبرنگار: پس چگونه می‌شد مصداق شورش مسلحانه؟
علی فلاحیان: خب این‌ها جزو آن سازمان بودند.
خبرنگار: مگر نباید شخصاً دست به اسلحه برده باشند تا حکم محارب بگیرند؟
علی فلاحیان: نه، وقتی کسی عضو جریانی مسلحانه است، چه مسلح باشد چه نه، حکم محارب دارد.
خبرنگار: ولو این‌که با یک روزنامه دستگیر شده باشد؟
علی فلاحیان: بله این‌ها جزو آن سازمان بودند و آمادگی عملیات داشتند، حالا ممکن است کسی امروز برود برای خانه تیمی نان بخرد، یکی برود مثلاً امکانات دیگر تهیه کند ولی بالاخره جزو این‌هاست». (سایت حکومتی خزر- ۲۷تیر ۹۶)
اعترافات کارگزاران به قتل‌عام، چرا؟
اما پاسخ به این سؤال خالی از لطف نیست که مگر چه شده است و این اعترافات نشانگر چیست؟ چه چیزی باعث شده آنهایی که در این ۳۸سال فقط زندان و اعدام بلد بودند، حالا یکی یکی به صحنه بیایند و به زبان خود از آن قتل‌ها و قتل‌عام‌ها بگویند؟ دیروز آخوند جلاد علی رازینی، قبل از او ولی‌فقیه زهر خورده، علی خامنه‌ای و قبل از او اعضای هیأت مرگ، آخوند ابراهیم رئیسی و آخوند مصطفی پورمحمدی… و سلسله اعترافات ادامه دارد.

علی فلاحیان، در کنار حسن روحانی و برادرش حسین روحانی در مراسم تقدیر از فعالان ستاد انتخاباتی حسن روحانیپاسخ یک چیز بیشتر نیست و آن جوشش خون قتل‌عام شدگان در رگان ارتشی از جوانان عاصی و زنان قهرمان میهن است که در کانونهای هزار اشرف برای تدارک قیام، آتش بپا می‌کنند. علت یک چیز بیشتر نیست و آن پیشروی قدرتمند خونخواهی جنایات دهه 60و پیشرفت جنبش دادخواهی قتل‌عام شدگان تابستان ۶۷در جامعه است.

رود خروشان خون شهیدان، ضامن پیروزی خلق ما استx
x

حکم ضدانسانی کور کردن چشم با اسید

اين مقاله بيان گر جنايت 38 سال آخوندهاي رژيم ايران است كه بر سر ملت ما آورده اند 

بنا‌به حکم قضاییه جنایتکار رژیم آخوندی چشم دوم یک زندانی به نام مجتبی ساحلی هفته آینده در زندان گوهردشت کرج با اسید کور خواهد شد.

مجتبی ساحلی که از سال 88 در زندان گوهردشت کرج محبوس و به 10سال زندان محکوم شده است در تاریخ 12اسفند 93 اولین چشم خود را با تزریق اسید و در حضور دژخیم محمد شهریاری معاون دادستان ارتجاع در تهران از دست داد. وی اکنون که توانایی پرداخت دیه را ندارد. به او اطلاع داده شده که در هفته آینده چشم دوم خود را نیز به همان طریق وحشیانه از دست خواهد داد.

این زندانی 31سال سن دارد و اکنون در بند 2سالن 4 زندان گوهردشت کرج می‌باشد.

این زندانی متهم است بر روی راننده‌یی در قم اسید پاشیده و باعث نابینایی این فرد شده است.

بیشتر بخوانید:

گزارش عفو بین‌الملل: شکنجه و اعدام و قطع عضو در ایران ادامه دارد

سازمان عفو بین‌الملل در گزارش سالیانه خود اعلام کرد: شکنجه و اعدام، قطع عضو، شلاق در ملأ عام، اعدام نوجوانان، محدودیت آزادی بیان و تجمعات، فیلتر کردن شبکه‌های اجتماعی، توقیف روزنامه‌ها و زندان کردن روزنامه‌نگاران ادامه دارد.

عفو بین‌الملل در گزارش خود به خودداری رژیم ایران از ارائه کمکهای پزشکی و دارویی به زندانیان و ممانعت از اعزام زندانیان بیمار برای معالجه به خارج از زندان اعتراض کرده است.

عفو بین‌الملل به اقدامات ضدانسانی نظیر قطع عضو و نابینا کردن اشاره کرده و می‌نویسد: ”قطع انگشتان دو مرد در مشهد یا کور کردن یکی از چشم‌های فرد دیگری در کرج انجام شده است.

در گزارش عفو بین‌الملل به شلاق در ملأعام از جمله محکومیت 500نفر در شیراز به بهانه روزه‌خواری اشاره شده است.

عفو بین‌الملل همچنین در گزارش سالیانه خود به نادیده گرفته شدن حقوق زنان ، اقلیتهای قومی، دادگاههای ناعادلانه و ایجاد محدودیت‌ برای گروه‌های مختلف مذهبی اشاره کرده است.
این سازمان حقوق‌بشری استمرار تبعیض و نقض حقوق زنان در ایران را مورد توجه قرار داده است.

حکم ضدانسانی کور کردن چشم یک جوان ۲۸ساله

رژیم ضدبشری آخوندی روز 11مردادماه 1394حکم به قصاص چشم یک جوان 28ساله به‌نام حامد داد.

وی می‌گوید در سال 89 و وقتی که 23سال سن داشته به‌طور ناخواسته و در یک درگیری خیابانی باعث آسیب رساندن به چشم یک راننده شده بود.
حامد در دادگاه گفت: ساعت حدود ۱۲ شب بود و من در خانه نشسته بودم که مادرم با من تماس گرفت و گفت که ماشین پدرم با یک پژو تصادف کرده است. من برای کمک به پدرم به صحنه تصادف رفتم و واقعاً قصد آسیب رساندن به چشم کسی را نداشتم.

اجرای حکم کور کردن چشم با اسید

رسانه‌های حکومتی از اجرای حکم قصاص کورکردن با اسید در زندان گوهردشت کرج خبر دادند.
پیش از این اخباری مبنی بر فراهم نبودن شرایط اجرای حکم قصاص اسید پاشی منتشر شده بود و حتی قاضی اجرای احکام گفته بود که هیچ پزشکی حاضر به اجرای حکم اسیدپاشی نیست.

النظام الإيراني يعدم 21 سجينا بينهم امرأة

أعدم نظام الملالي المعادي للاإنسانية خلال الأيام من الأول الى 5 يوليو الحالي 21 شخصا شنقا. وتم شنق ما لايقل عن 7 سجناء في يوم 5 يوليو بشكل جماعي في سجن جوهردشت بمدينة كرج. ومن بين المعدومين اميد رستمي البالغ من العمر 28 عاما وعباس يوسفي بور الذي تم الاعتداء عليه بالضرب المبرح ونقل الى المستشفى بأمر من الجلاد داريوش اميريان المدير الداخلي للسجن من قبل عناصر مافيا السجن.

وبحسب بيان أمانة المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية تعرض تجمع لعوائل المعدومين للاحتجاج على إعدام أبنائهم وذويهم مقابل سجن جوهردشت للاعتداء من قبل عناصر القمع. وأطلقت عناصر قوى الأمن النار في الهواء بهدف تفريق عوائل الضحايا.

وفي يوم 4 يوليو تم شنق 6 سجناء، سجينان بأعمار 24 و 27 عاما في شارع «آبشار» في مدينة «تربت حيدرية» بمحافظة خراسان رضوي على الملأ. وهدد اميد رجبي  نائب المدعي العام في المدينة بأن «السلطة القضائية ستنفذ الأحكام الصادرة بصرامة وستتعامل مع مخالفي العرف العام دون أي تغاضي». كما تم إعدام شاب 24 عاما في السجن المركزي في كرمان وسجينين في السجن المركزي في اروميه وسجين آخر في سجن قائم شهر.

وقبله بيوم كان 4 سجناء قد أعدموا في اصفهان وزاهدان شنقا. وفي يوم 2 يوليو تم إعدام سجين 38 عاما متزوج في سجن زنجان المركزي. وفي يوم الأول من يوليو تم شنق 3 سجناء بينهم امرأة في سجن رشت المركزي.

وفي حادث آخر قام جلادو النظام يوم 3 يوليو بجلد سجين 30 عاما في شارع خيام بمدينة «ملاير» بمحافظة همدان على الملأ 74 جلدة.

في غضون ذلك دافع خامنئي الولي الفقيه لنظام الملالي عن أعمال القمع والجريمة، واصفا الملا لاريجاني رئيس السلطة القضائية للنظام بأنه «شخصية بارزة» معبرا عن تقديره لـ «الأعمال المهمة والقيمة للسلطة القضائية».

الملا لاريجاني بدوره وصف السجل المشين للسلطة القضائية للنظام في فرض الخناق والقمع لاسيما العقوبات الهمجية بأنها «مساعي لاحياء حقوق الإنسان الاسلامية – اقرأوا شريعة الملالي».

ودعت المقاومة الإيرانية عموم الهيئات الدولية لحقوق الإنسان إلى اتخاذ عمل عاجل ومؤثر لوقف عقوبة الإعدام في إيران. أي علاقات مع النظام الفاشي الديني الحاكم في إيران يجب أن يشترط بوضع حد لانتهاكات حقوق الإنسان في إيران.

"جولي" تنتقد مغتصبي النساء من القوات النظامية

لمناسبة اليوم العالمي للاجئين، زارت النجمة أنجلينا جولي- بصفتها المبعوثة الخاصة لمفوضية الأمم المتحدة العليا لشؤون اللاجئين- 'البيت الكيني' الذي أصبح المكان الآمن لهن في العاصمة الكينية نيروبي. حيث أنهن هاربات بدون رعاية من الأهل بسبب الحروب في جمهورية الكونجو الديمقراطية وجنوب السودان والصومال وبوروندي ورواندا.

كما التقت الموظفين في المركز الدولي للتدريب على دعم السلام أثناء التدريب على منع العنف الجنسي في الصراعات.

هذا وصدر في بيان مفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين أن كينيا تستضيف نحو 491 ألف لاجئ من بينهم 101713 من جنوب السودان. وأن هؤلاء الفتيات جميعاً تعرضن لعنفٍ جنسي وعرقي إجتماعي، مع الإشارة إلى أن العديد منهن وضعن مولوداً بعد اغتصابهن. 

وصرّحت 'جولي' آسفة لتفاقم أزمة العنف الجنسي خاصةً عندما يرتكب هذا الجرم أشخاص في السلك العسكري والقوات النظامية الذين أقسموا على توفير الحماية! وقالت: 'إن مسؤولية أولئك الذين يرتدون زياً رسمياً كبيرة. ويجب على المسؤولين أن يتخذوا القرارات الجريئة ويبدأوا منذ الآن بتصحيح الخلل من الداخل، وأن يصبحوا قدوةً بالمضي قدما بالتزاماتٍ جديدة'.

إحتجاجات عمالية في مختلف المدن وقمع القرويين وعمال المناجم المحتجين في تكاب

الحياة نيوز- تعرض يوم 15 حزيران / يوليو عمال منجم الذهب في قرية «آق دره» بمدينة «تكاب» في آذربايجان الغربية وسائر أهالي القرية وفي اليوم العشرين من اعتصامهم لمداهمة قوى الأمن الداخلية القمعية ما أدى إلى اصابة عدد من القرويين بينهم عدد من النساء بجروح واعتقال عدد آخر. انهم كانوا قد احتجوا على البطالة وحالتهم المعيشية القاسية واستغلالهم الفاحش تحت مسميات العقود الموسمية وتدمير مراتعهم من قبل الآليات الثقيلة الخاصة للمنجم. وكانت استخبارات الحرس قد هددت المحتجين قبل أيام بأنهم سيواجهون تهمة «العمل ضد الأمن الوطني» في حال استمرار احتجاجاتهم. وفي حزيران 2016 كان قضاء الملالي قد أصدر أحكامًا بالجلد يتراوح بين 30 و 100 جلدة ودفع غرامة قدرها 500 ألف تومان نقدًا على 17 من عمال هذا المنجم بسبب احتجاجهم على فصلهم عن العمل وتم تنفيذ حكم الجلد على الملأ.  علمًا أن قوات الحرس تستحوذ على منجم الذهب في «تكاب» وهو ثاني منجم الذهب في إيران ومن المناجم الكبيرة للذهب في الشرق الأوسط. ويمتنع أصحاب العمل الحكوميون عن ابرام عقود ثابتة مع العمال ويستخدمونهم بعقود موسمية وهي ليست الا استرقاقا في القرن الحادي والعشرين. كما يستبدلون هؤلاء العمال الموسميين بعمال غير محليين يقبلون العمل بأجور أقل بسبب الفقر المدقع. العمال يضطرون إلى العمل في المنجم في ظروف عائدة إلى القرون الوسطى بدون تجهيزات وشروط السلامة في بيئة العمل والقناعات الخاصة للعمل مما تسبب في اصابة العديد منهم بمرض السل (التدرن). كما وفي يوم 15 حزيران احتشد عمال منجم الفحم الحجري في «زرند» بكرمان في مفترق طريق مسجد ابوالفضل في مدينة زرند للاحتجاج على عدم دفع رواتبهم ومزاياهم وأغلقوا طريق مرور العجلات. من ناحية أخرى نظم عمال منجم «بابدانان» جنوب زرند كرمان يومي 13 و14 حزيران تجمعًا احتجاجيًا للاعتراض على عدم دفع رواتبهم لمدة تتراوح بين 6 أشهر وعام. كما انهم احتجوا على عدم عودة 30 من عمال المنجم المفصولين عن العمل منذ الاحتجاجات في العام الماضي.   وفي يوم 14 حزيران قام العمال المتعاقدون في منجم النحاس في «سرجشمه» بالتجمع أمام مكتب المنجم للاحتجاج على تحديد سقف العقود لشهرين وخفض حوافز العمال. وكان همايون هاشمي نائب البرلمان قد قال عقب كارثة الانفجار في منجم يورت بمحافظه جولستان مما أدى إلى مقتل مالايقل عن 43 من عمال المنجم: «في الوقت الحاضر في منطقتي الانتخابية هناك 100 منجم حالتها أسوأ من منطقة يورت. اني نبهت الوزراء مرات عديدة بشأن ذلك  ولكنه لم يحصل شيء... لم يتم دفع رواتب بعض العمال في هذه المناجم منذ حوالي 22 شهرا وتم فصل 200 عامل من هذه المناجم عن العمل قبل شهر». (وكالة أنباء ايسنا الحكومية 9 أيار). من جهة أخرى تتواصل الاحتجاجات العمالية في مختلف المدن: في يوم 15 حزيران أوقف 500 من عمال الأجر في شركة قصب السكر في «هفت تبه» في خوزستان العمل للاحتجاج على عدم دفع أجورهم ونظموا تجمعًا احتجاجيًا في المعمل. كما في اليوم نفسه عاد العمال في معمل «فدك» للطابوق الحراري في «جلوجاء» بمازندران ليجتمعوا مرة أخرى مقابل القائممقامية للاحتجاج على قطع الغاز للمعمل من قبل شركة الغاز. وجاء قطع الغاز بسبب ديون المعمل لشركة الغاز مما تسبب في تعطيل المعمل وبطالة العمال.   اعتصام عمال بلدية سوسنغرد وتجمع عمال شركة «كارون» للأسماك في شوشتر للاحتجاج على انعدام الأمن المهني، واحتجاج العمال في معمل ممسني لانتاج القند وتجمع العمال في المنطقة الثانية لبلدية عبادان وتجمع أكثر من 300 عامل متعاقد للساحات الخضراء في منطقة 8 لبلدية الأهواز للاحتجاج على عدم رواتبهم ومزاياهم هي من الحالات الاحتجاجية الأخرى التي نظمها العمال في يوم 14 حزيران. أمانة المجلس الوطني للمقاومة الإيرانية – باريس ۱۷ حزيران/ يونيو ۲۰۱۷